غربتی که در بقیع بی شمع و چراغ، فریاد زده می‌شود

پانزدهم رمضان سالروز ولادت کریم اهل بیت، امام حسن مجتبی(ع) است، امامی که صبر و بردباریش در میان همگان زبان‌زد بود و با زیردستان به فروتنی رفتار می‌کرد، امامی که امروز چشمان منتظرمان به سمت بقیع بی‌شمع و چراغش دوخته‌ شده‌ است تا مستجاب‌الدعوه دعاهای‌مان شود.


صائمه یوسفی گل‌افشانی: این روزها درهای رحمت پروردگار در هر گوشه‌ای برای ورود بندگان به سعادت حقیقی گشوده‌ شده‌است، از آسمان و زمین، ندای لبیک می‌آید و میهمانی بزرگی به راه افتاده‌است.رمضان که می‌شود ماه بندگی در پیشگاه معبود فرا می‌رسد و این عبودیت بیش از هر لحظه‌ای جلوه می‌کند، هر روز و هر دقیقه‌اش فرصتی است برای غرق شدن در این دریای بندگی.

نیمه ماه که فرا می‌رسد دیگر حال و هوایش رنگ تازه‌ای دارد.

به برکت میلاد کریم اهل بیت، امام حسن مجتبی(ع) رنگ رمضان بیشتر در دیدگان بندگان جلوه‌گر می‌شود و فرشتگان بیشتر بر روی این خاک حضور می‌یابند.

پانزدهم رمضان، سالروز ولادت حسن‌بن‌علی(ع) است، امامی که پس از گذشت قرن‌ها همچنان قصه پر غصه مظلومیتش درد می‌گذارد بر دل عاشقان.

امام حسن(ع) در سال سوم هجری قمری متولد شد، نام حسن را جد بزرگوارش، پیامبر اکرم(ص) بر او نهاد و نور چشم رسول خدا(ص) بود.

هفت سال کودکی را در دامان رسول خدا(ص) پرورش یافت و در کنار پدر برای برافراشتن عدالتی حقیقی گام بر می‌داشت.

امام حسن (ع) پس از شهادت علی‌بن‌ابی‌طالب(ع) در رمضان سال چهلم هجری قمری، به امامت رسید.

گرچه معاویه خلافت ایشان را نپذیرفت و قصد جانش را کرد اما امام لحظه‌ای از ترویج اسلام ناب غافل نشد و همواره مرجعیت علمی را بر عهده داشت.

ایشان شبیه‌ترین فرد به پیامبر(ص) بود و از خصایص ناب ایشان نیز بهره‌مند بود، بزرگی روح و مقامش از کودکی نمایان بود و دوشادوش پدر برای ترویج عدالت ایستادگی کرد.

بردباریش در میان همگان زبان‌زد بود و همواره با مردم با مهربانی رفتار می‌کرد، بخشش در راه خداوند خصلت بارز حضرت بود زیرا بخشندگی را از کودکی در دامان مادری آسمانی آموخت و امید مستضعفان بود.

با زیردستان خویش به فروتنی رفتار می‌کرد و با آنان مهربان بود.

شکیبایی حضرت به وسعت آسمان بود و روح بزرگش فلک را شرمنده می‌کرد، امامی که حضورش خاری بود بر دل دشمنان روزگار و آتشی بود بر نقشه‌های شوم‌شان.

سرانجام شیطان صفتان زمان، بزرگی او را سدی در برابر اهداف خویش دیدند و آن حضرت را به شهادت رسانند.

غربتش از خانه و کاشانه آغاز شد و اکنون در مدینه‌النبی نیز غریب است، در میان انبوه مردمانی که کرامتش را نشناختند و بزرگیش را درک نکردند.

غربتی که در بقیع بی شمع و چراغ، فریاد زده می‌شود و زخمی جانسوز بر دل عاشقان بر جای می‌گذارد.

گرچه نوای غریبی در بقیع پیچیده‌است اما عاشقان به بهانه ولادت کریم اهل بیت(ع)، دل‌ها را با توسل به ایشان صیقل می‌دهند و دست نیازمندی‌شان را بر در خانه کرامت می‌گشایند، زیرا می‌دانند که مستجاب‌الدعوه دعاهای‌شان همان نگاه پر مهر حضرت است.

/ 0 نظر / 22 بازدید